Javamos: niet de plant die op het etiket staat

De naam

Wat in de handel javamos heet, is vrijwel altijd Taxiphyllum barbieri. De soort die eigenlijk Vesicularia dubyana heet, wordt tegenwoordig als singaporemos verkocht. Die verwisseling is decennia geleden opgehelderd en nooit uit de handel verdwenen.

Ik zeg er meteen bij dat het voor de verzorging niets uitmaakt, want anders gaat iemand twijfelen aan een aankoop die prima is. Beide mossen willen hetzelfde en doen hetzelfde.

Eerlijkheidshalve: die naamgeschiedenis komt uit hobbydatabases, niet uit een botanische publicatie die ik heb kunnen inzien. Neem hem dus als achtergrond, niet als vaststaand feit.

Wat dit voorbeeld wel leert, is wanneer een naamverwarring ertoe doet. Hier is hij onschuldig. Bij waterpest zit onder dezelfde volksnaam een soort die in Nederland verboden is, en dan is precies dezelfde onduidelijkheid ineens een probleem.

Hoe je hem aanbrengt

Dun uitspreiden en vastbinden met vislijn of katoendraad tot hij zelf grip heeft. Nooit in de bodem: mos heeft geen wortels, alleen hechtdraden, en onder het zand sterft het af.

Dun is hier het sleutelwoord. Een dikke pol laat geen licht en geen stroming meer bij de binnenkant, en daar sterft het mos af en wordt het bruin. Bovendien hoopt zich in zo'n pol vuil op.

Snoeien met een schaar is daarom geen luxe maar onderhoud. Knip hem regelmatig terug tot een dunne laag; hij groeit zijwaarts over alles heen en klimt anders in de buurplanten.

Waar hij echt goed voor is

Schuilplek. Voor jonge visjes die anders opgegeten worden, en voor garnalen, die er bovendien de aangroei van afgrazen.

Voor een garnalenbak is dit de nuttigste plant in de hele reeks: hij vergroot het begraasbare oppervlak enorm, en een vers vervelde garnaal heeft precies zo'n dichte pluk nodig om zich een paar uur in terug te trekken.

Wat hij nodig heeft

Weinig licht, geen CO2, geen bemesting. Hij groeit in een bak zonder installatie en hij vergeeft vrijwel alles.

Nederlands kraanwater vraagt geen enkele aanpassing.