Planten
Cryptocoryne: hij smelt weg en komt terug
Er is geen plant waar meer gezonde exemplaren van worden weggegooid. Het hele bladpakket kan in dagen wegrotten, en juist dan moet je niets doen: zolang de wortelstok stevig is, loopt hij weken later gewoon opnieuw uit.
In het kort
- Wortelstok in de bodem, maar het hart waar de bladeren uit komen er net boven.
- Wegsmelten na inzetten of verplaatsen is normaal. Trek de plant niet weg.
- Verplaats hem niet. Elke verplaatsing kan de reactie opnieuw uitlokken.
- Veel blad dat tegelijk wegrot geeft in een jonge bak een ammoniakpiek. Haal het eruit.
- In Nederlands kraanwater doet hij het uitstekend, en dat is hier geen toeval.
Wat er gebeurt
Je zet een Cryptocoryne in, en binnen een week is er niets meer van over dan wat slijmerige resten. Dat heet verslijming of smelten, en het is bij deze soort eerder regel dan uitzondering.
Er zijn twee aanleidingen. De eerste is de omslag van luchtblad naar waterblad, want ook deze plant komt boven water gekweekt uit de kwekerij. De tweede is een plotselinge verandering: verplaatsen, een ander licht, een sprong in de waterwaarden.
Zolang de wortelstok in de bodem stevig blijft, is de plant niet dood. Hij loopt na enkele weken opnieuw uit, met blad dat er vaak anders uitziet dan wat je kocht.
Wat je moet doen is dus weinig: het rotte blad weghalen, de wortelstok laten zitten, niet herplanten, en wachten. Wat je vooral niet moet doen is de plant eruit trekken, en dat is precies wat de meeste mensen doen.
Waarom je hem niet verplaatst
Elke verplaatsing kan de reactie opnieuw uitlokken. Deze plant hoort op een plek te blijven staan, ook als hij daar het eerste half jaar niet indrukwekkend oogt.
Dat maakt de keuze bij het inzetten belangrijker dan bij andere planten. Bedenk vooraf hoe breed hij wordt, want tien tot twintig centimeter in de breedte betekent dat de buren op termijn in zijn schaduw staan.
Hoe diep
De wortelstok mag wél in de bodem, anders dan bij Anubias en Javavaren. Maar het hart, het punt waar de bladeren uit ontspringen, moet er net boven blijven.
Te diep planten laat dat hart rotten, en dan is het geen smelten meer maar echte sterfte. Dat verschil is met het blote oog niet te zien, dus het is de moeite waard om bij het planten even te kijken waar dat punt zit.
Waar het blad blijft
Bij deze soort kan het hele bladpakket in dagen wegrotten, en dat is een hoeveelheid organisch materiaal die je niet moet onderschatten.
In een gevestigde bak vangt het filterbed dat op. In een bak die net draait, komt het als ammoniak vrij bovenop een bacteriebed dat er nog niet is. Dat is de reden om het rotte blad er echt uit te vissen en niet te laten liggen.
Nederlands kraanwater
Dit is de plant waarbij ons water juist een voordeel is, en dat is zeldzaam genoeg om te benoemen.
De kweker vermeldt uitdrukkelijk dat hij ook in hard water goed groeit, en de Nederlandse band valt daar volledig binnen. Sterker nog: de hoge carbonaathardheid van ons kraanwater houdt de pH stabiel, en pH-schommelingen zijn juist een van de dingen die verslijming uitlokken.
Wie hier met zuur- of hardheidsverlagers gaat sleutelen, veroorzaakt dus precies de instabiliteit waar deze plant slecht tegen kan.
Wat mensen verkeerd concluderen
De klassieke conclusie na een smeltronde is: deze plant doet het niet in mijn bak. Meestal is de juiste conclusie: deze plant heeft drie weken nodig en die heeft hij niet gekregen.
Voeding komt bij deze soort vooral via de wortels. Een voedzame bodem of wortelstaafjes helpen daarom meer dan vloeibare mest.
